Grooming komercyjny West highland white terriera

Artykuł ukazał się w kwartalniku Vet Personel wydanie nr 4/2015

Biały, szorstkowłosy, krótkonożny terier ze Szkocji, należący do III grupy FCI, zdobył swoją popularność w Polsce w latach 90. XX wieku. Wzrost zainteresowania tą rasą przypisuje się rozpowszechnieniu wizerunku west highland white terriera na etykietach opakowań karm, szamponów oraz akcesoriów do pielęgnacji psów. Fascynacja hodowców tą rasą utrzymuje się od wielu lat na tym samym poziomie. Wiąże się to z powstaniem wielu renomowanych hodowli, a co za tym idzie — ze wzrostem liczby west highland white terrierów prezentowanych na wystawach psów rasowych w Polsce i na całym świecie.

Kynolodzy twierdzą, że każda popularność rasy, związana z dobrym zbytem szczeniąt, szkodzi jej. I w tym przypadku można to zaobserwować. Charakterystyczna biała, okrągła głowa w kształcie chryzantemy z trzema czarnymi punkcikami (oczy i nos) oraz uszami w kształcie małych trójkątów osadzonych na szczycie głowy przyciąga uwagę wielbicieli białych psów. Na ulicach oprócz ras ozdobnych z IX grupy FCI króluja west highland white terriery. Niektóre są trymowane zgodnie ze standardem rasy, inne — strzyżone i stylizowane na szczenięta.
Typowa, czyli zgodna ze wzorcem rasy, sierść west highland white terriera jest szorstka, twarda, z dużą ilością podszerstka na całym ciele. Dzięki swojej twardości łatwo sie oczyszcza, rozczesuje i nie wymaga częstych kąpieli. Zwisające u spodu psa dłuższe, szorstkie włosy w kształcie spódniczki chroniły brzuch psa w lesie podczas polowań. Gruba skóra, szorstka, gęsta sierść chroniły nie tylko przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych, takich jak temperatura lub wilgoć, ale przede wszystkim przed dotkliwymi ugryzieniami i ranami, na jakie narażony był pies podczas wypędzania z nory np. lisa czy borsuka. Jednak wymogiem szaty szorstkiej jest systematyczne skubanie. Psy uczestniczące w polowaniach nie wymagały zabiegów pielęgnacyjnych tak czesto, jak te prezentowane na wystawach. Wystarczającym zabiegiem pielęgnacyjnym było wyczesanie nadmiaru podszerstka i przeskubanie sierści na całym ciele z najdłuższych i najstarszych włosów. Sierść bardzo szorstka, przerośnięta wycierała się częściowo sama, tworząc na grzbiecie przylegający pancerz a na głowie sterczała szorstka rozeta. Z biegiem lat i zanikiem tradycji łowieckich westie stał sie domownikiem mimo niezmiennego myśliwskiego charakteru.
Odkąd istnieją wystawy psów rasowych, które zapoczątkował Karol Cruft w Anglii ponad sto lat temu, psy prezentowane są na wystawach na całym świecie. Wiele ras, tak jak westie, wymaga wykonania specjalnej fryzury określonej wzorcem FCI, zgodnie z użytkowością oraz rodzajem szaty okrywowej. Hodowcy zadecydowali o ostatecznym wyglądzie west highland white terriera, utworzyli standard rasy oraz zasady uzyskania i wykonania standardowej dla rasy fryzury.

Szorstka sierść

Szorstka sierść bezwzględnie wymaga skubania w określonych odstępach czasu po to, aby poprzez jej odnawianie uzyskać warstwowe jej ułożenie. Ten rodzaj techniki groomerskiej jest wymogiem wykonania fryzury wystawowej west highland white terriera. Wypracowaną warstwowość sierści nazywamy rollingiem. Wierzchnia warstwa jest skubana, spodnia warstwa odrasta. Utrzymywanie sierści w kilku warstwach jest bardzo korzystne dla osoby trymującej, a także dla psa. Skubanie rzadszej warstwy sierści jest zabiegiem bezbolesnym dla psa, a także mniej obciążajacym rękę groomera. Dzięki tak przeprowadzonej pielęgnacji skraca się czas pracy z psem, a sierść pozostaje szorstka i łatwa do utrzymania w czystości. Przed zabiegiem trymowania nigdy nie kąpiemy psa. Po skubaniu warto psa wykapać w szamponie z chlorheksydyną w celu dezynfekcji i utrzymania skóry w nienagannej czystości potrzebnej do modelowania sylwetki psa po wysuszeniu. Hodowcy i właściciele trymowanych szorstkich west highland white terrierów znają efekt samooczyszczania się przybrudzonej sierści po spacerze, gdy piach czy ziemia opadają same, bez konieczności opłukiwania psa z błota.

Miękka sierść

Na przestrzeni wielu lat zmieniła się rola psów różnych ras, Niegdyś używane do polowań lub innych funkcji, przy człowieku zaczęły pełnie funkcje psa towarzyszącego lub po prostu familijnego. Wzrost popularności wielu ras doprowadził także do hodowli psów prowadzonych wyłącznie dla zysku. Hodowcy nie zarejestrowani w Związku Kynologicznym w Polsce i ECI nie mogą uzyskać dla potomstwa psów rodowodów, ponienważ ich psy nie zdobyły uprawnień hodowlanych na wystawach. Masowa hodowla popularnego westie doprowadziła do krzyżowania osobników o nieprawidłowej budowie anatomicznej oraz niestandardowej dla rasy sierści. Oczywiście od czasu do czasu, i w renomowanych hodowlach, pojawiały się szczenięta o bardzo obfitej i gęstej sierści, co mogło wskazywać na to, że kiedy osiągną wiek dojrzały, ich sierść nie przejdzie metamorfozy z puszystej do twardej, szorstkiej. Jednak ostateczna kwalifikacja psa lub suki do rozrodu odbywa się na wystawach. Osobniki o nieprawidłowej sierści i innych mankamentach urody nie uzyskują ocen kwalifikujących do rozrodu i zostają wykluczone z hodowli. Nie dzieje się tak w przypadku hodowli niezobligowanej do stosowania się do regulaminu hodowlanego i nie będącej członkiem ZKwP w Polsce. W takim przypadku rozmnaża się osobniki np. o nieprawidłowej sierści.
Rozwój groomingu na całym świecie, w tym także — w ostatnich latach — w Polsce, nastąpił między innymi na skutek wzrostu liczebności psów rasowych i potrzeby profesjonalnej pielęgnacji. Pielęgnację west highland white terriera o szacie miękkiej i bardzo obfitej rozpoczynamy od dokładnego rozczesania i usunięcia ewentualnych kołtunów. Przy pomocy filcaków, furminatora lub furtrimera należy usunąć z korpusu psa nadmiar podszerstka, który w okresie linienia wypada.
Zaletą ras szorstkich jest to, że nigdy nie linieją. Tak też jest w przypadku west highland white terrierów o prawidłowej szacie. W przypadku psów z miękką sierścią warto poinstruować właściciela o konieczności częstego wyczesywania psa - w celu uniknięcia sfilcowań i wypadania siersci.
Kolejne zabiegi pielęgnacyjne to depilacja uszu przy pomocy proszku ułatwiającego usunięcie sierści z kanału słuchowego oraz skrócenie pazurów. Przy cięciu pazurów należy uważać, aby nie uszkodzić miazgi. Rzadziej skracamy pazury przy tylnych łapach niż przednich, ponieważ motorem napędowym psa są tylne nogi, a pazury dzięki termu się ścierają.
Po zakończeniu wyżej wymienionych czynności przygotowujemy szampon oczyszczający rozrobiony z wodą według zalecenia producenta. Umieszczamy psa w wannie i obficie go zmaczamy, dostosowując temperaturę wody. Polewamy przygotowanym szamponem, spieniamy i spłukujemy. Psa myjemy dwa razy, aby dobrze odtłuścić sierść. Do drugiej kąpieli możemy użyć szamponu nawilżającego lub rozświetlającego, nadającego białej sierści blasku. Bez potrzeby nie należy stosować szamponu wybielającego, ponieważ bardzo wysusza sierść, otwiera łuskę włosa, powoduje elektryzowanie się sierści, co umożliwia penetracje brudu w głąb sierści i kołtunienie. Po pewnym czasie westie o miękkiej sierści stają się matowe i szare. Trudno jest je domyć. Szara sierść prowokuje właścicieli do bardzo częstych kąpieli, które nie zawsze służą delikatnej skórze psa. Dobrze umyte psy należy wysuszyć suszarką typu blaster, wydmuchując nadmiar wody i jednocześnie prostując sierśćw celu uzyskania jak najlepszego efektu strzyżenia. Tylko dobrze wyprostawaną sierść będzie można porfekcyjnie ostrzyc. Strzyżenie pofalowanej sierści nie pozwoli uzyskać pożądanego efektu.
Przygotowanego do strzyżenia psa stawiamy na stół groomerski. Dosuszamy głowę, układając sierść w postać rozety. Nastepnie czyścimy uszy z pozostałości wody, używając pęsety z nawinietą watą.
Przed rozpoczęciem strzyżenia golimy końcówki uszu w 1/3 wysokości, wykorzystując do tego celu maszynkę elektryczną o szerokości ostrza 2,5 cm i grubości 1 mm, strzygąc z włosem. Końcówkę ucha strzyżemy w szpic, nie zaokrąglając końców. Dzięki temu - zgodnie ze standardem rasy — uzyskamy optycznie małe ucho. Owalnie zakończone, wydaje się znacznie większe. Tą samą maszynką wygalamy przestrzeń między opuszkami palców od spodu łap, aby nie gromadził się tam bród wplątany w nadmiar sierści. Zabieg ten jest niezbędny zimą. Większą maszynką golimy okolice moczowo-płciowe od pępka aż po genitalia i spód ogona w kształcie trapezu. Długości sierści na tych partiach nie powinna być większa niż 3 mm.
Przystępujemy do strzyżenia grzbietu psa. W zależności od pory roku dostosowujemy długość sierści do warunków atmosferycznych. Unikamy strzyżenia bardzo krótkiego, starając się nie odsłaniać skóry. Bardzo źle wygladają westie z grzbietem wygolonym na różowo i pozostawionym długim włosem na dole klatki piersiowej. Przed dobraniem odpowiedniej długości ostrza należy ocenić gęstość sierści. Zimą na grzbiecie pozostawiamy sierść nie krótszą niż 2 cm, latem - 5 mm.
Strzyżenie zaczynamy z lewej strony szyi tuż za uchem. Ostrze prowadzimy z włosem od szyi do czubka ogona, płynnie wypracowując linię przejścia z sierści krótszej na grzbiecie do dłuższej na żebrach. Należy także pamiętać o aparacie ruchu: kolana i łokcie powinny być ustawione równolegle do ciała. Jeśli pies z natury ma krzywe łapy, a łokcie odstające, należy tę cechę ukryć we włosach tak, aby była niewidoczna.
Z włosów pozostawionych na głowie formujemy chryzantemę. To najważniejszy element fryzury i ozdoba rasy. Możemy sie spotkać z włosem wręcz lejącym na głowie westie. Aby podtrzymać włos do modelowania, można przed suszeniem nałożyć na mokrą sierść specjalny żel zwiększający objetość sierść po wysuszeniu. Głowę westie formujemy w kule nożycami giętymi 8,5 cala, często przeczesując.
Centralnym punktem kuli jest nos. Tutaj potrzebne są wyobraźnia przestrzenna i sprawność manualna, aby nadać kuli kształt i odpowiednią wielkość. Do wykończenia fryzury używamy nożyc degażujących, aby uzyskać efekt postrzępienia. Dolną linie strzyżemy w formie linii opadającej od pachwiny do rękojeści mostka. Na życzenie właściciela psa modelujemy tak, jak wskazał, np. skracając włosy na spodzie klatki piersiowej na dowolną długość. Ostatnim elementem fryzury jest formowanie łap psa w kształt tzw. "kociej łapy", bez odsłaniania paznokci.
Wskazówki, jak prawicnowo wykonać fryzurę westie w oparciu o rysunek zawodowy. znajdują w książce Notes From Grooming Table autorstwa Melisy Verplank. West highland white terrier ostrzyżony czy wytrymowany zgodnie ze standardem rasy wygląda proporcjonalnie, symetrycznie i schludnie. Nadawanie fryzurze innego charakteru lub kształtu może bardzo zepsuć efekt, a przecież westie to jeden z najlepiej rozpoznawanych terierów.

West highland white terrier po strzyzeniu
West highland white terrier po strzyzeniu
West highland white terrier po strzyzeniu
West highland white terrier po strzyzeniu

West highland white terrier po strzyżeniu